Jesteś w: Strona główna » Biznes » Firma

Upadłość osoby fizycznej nie zawsze oznacza zerwanie z długami

03.09.2009 11:32  Firma
Upadłość osoby fizycznej nie zawsze oznacza zerwanie z długami
Gazeta Podatkowa Nr 590 z dnia 2009-09-03

Dzięki ogłoszeniu upadłości zadłużona osoba ma szanse na to, że ta część długów, która nie zostanie pokryta z istniejącego majątku, zostanie umorzona. Dotyczy to zarówno osób prowadzących działalność gospodarczą, jak i konsumentów. Aby tak się stało, trzeba spełnić kilka warunków.


Gdy bankrutuje przedsiębiorca

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą nie zawsze w wyniku upadłości doprowadzą do całkowitego zerwania ze starymi długami.

Upadłość przedsiębiorcy może mieć dwa warianty. Pierwszy to upadłość z zawarciem układu z wierzycielami. Układ zawierany z wierzycielami może przewidywać m.in. odroczenie wykonania zobowiązań, rozłożenie spłaty długów na raty, zmniejszenie sumy długów. Układem obejmuje się niemal wszystkie wierzytelności w stosunku do upadłego, powstałe przed dniem ogłoszenia upadłości. Nie obejmuje on m.in. należności alimentacyjnych, składek na ubezpieczenia społeczne, wierzytelności ze stosunku pracy oraz wierzytelności zabezpieczonej na mieniu upadłego hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, chyba że wierzyciel wyraził zgodę na jej objęcie układem. Jeśli wierzyciele zgodzą się na układ i zaakceptują zmniejszenie sumy długów, to po wykonaniu układu przedsiębiorca będzie wolny od starych długów.

Inaczej wygląda sprawa w przypadku drugiego wariantu upadłości - obejmującej likwidację majątku upadłego. Gdy upadłość likwidacyjną ogłasza np. spółka z o.o., sprawa jest prosta: jej majątek jest spieniężany, następnie dzielony między wierzycieli, a spółka zostaje zlikwidowana. Wierzyciele nie mogą już niczego żądać od spółki, bo ta przestaje istnieć. Natomiast dla osób fizycznych istotne jest, czy po zakończeniu postępowania upadłościowego będą na nich nadal ciążyły niespłacone w tym postępowaniu długi.

W postanowieniu o zakończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego, którym jest osoba fizyczna, sąd, na wniosek upadłego, może orzec o umorzeniu w całości lub części zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym. Umorzone mogą zostać wierzytelności umieszczone na liście wierzytelności (czyli oficjalnie zgłoszone przez wierzycieli i zaakceptowane przez organ prowadzący postępowanie) oraz wierzytelności, które wierzyciele mogli zgłosić, jeżeli ich istnienie stwierdzone było dokumentami upadłego. Nie można natomiast umorzyć m.in. należności alimentacyjnych, wierzytelności ze stosunku pracy, składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe pracowników.

Trzeba spełniać warunki

Aby sąd przychylił się do wniosku osoby fizycznej o umorzeniu tych jej zobowiązań, które nie zostały spłacone w postępowaniu upadłościowym, musi być spełnionych kilka warunków. Niewypłacalność powinna być następstwem wyjątkowych i niezależnych od upadłego okoliczności. Nie można zarzucić dłużnikowi, że jego niewypłacalność była wynikiem celowego działania lub rażącego niedbalstwa albo że z własnej winy bardzo długo zwlekał ze złożeniem wniosku o upadłość, czym spowodował znaczne pokrzywdzenie wierzycieli. Upadły rzetelnie wykonywał obowiązki nałożone na niego w postępowaniu upadłościowym. Przy orzekaniu o umorzeniu całości lub części zobowiązań upadłego sąd dodatkowo bierze pod uwagę: możliwości zarobkowe upadłego, wysokość niezaspokojonych wierzytelności i realność ich zaspokojenia w przyszłości.

Na umorzenie długów nie mają szans osoby, w stosunku do których w ciągu ostatnich dziesięciu lat ogłoszono upadłość albo odmówiono wszczęcia postępowania upadłościowego z powodu braku majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania.

Upadłość po zaprzestaniu prowadzenia działalności

W przypadku osoby fizycznej istnieje możliwość żądania ogłoszenia jej upadłości nawet wtedy, gdy zaprzestała już prowadzenia działalności gospodarczej. Od dnia wykreślenia z ewidencji nie może jednak upłynąć rok. Można także żądać ogłoszenia upadłości osoby fizycznej, która faktycznie prowadziła działalność gospodarczą, nawet wówczas, gdy nie dopełniła obowiązku jej zgłoszenia w ewidencji działalności gospodarczej.

Bankructwo konsumenta

Od 31 marca 2009 r. możliwość ogłoszenia upadłości mają także konsumenci (osoby nieprowadzące działalności gospodarczej). Dopuszczalna jest tu tylko upadłość obejmująca likwidację majątku. Po spieniężeniu majątku upadłego sporządzany jest plan podziału między wierzycieli kwot uzyskanych w wyniku likwidacji masy upadłości. Kolejnym etapem charakterystycznym dla upadłości konsumenckiej jest ustalenie planu spłat wierzycieli. Ze spieniężenia majątku upadłego nie uzyska się bowiem kwot pozwalających spłacić wszystkie, czy nawet większość długów.

W planie spłaty określa się, w jakim zakresie i jakim czasie, nie dłuższym jednak niż pięć lat, upadły będzie musiał spłacać należności, które nie zostały uregulowane na podstawie planu podziału kwot uzyskanych w wyniku likwidacji masy upadłości. Określa się w nim także, jaka część zobowiązań upadłego, po wykonaniu planu spłaty wierzycieli, zostanie umorzona. W planie spłaty wierzycieli uwzględnia się wszystkie zobowiązania upadłego powstałe do dnia jego ustalenia.

Plan spłat wierzycieli ustalany jest przez sąd na wniosek upadłego, po przeprowadzeniu rozprawy, o której terminie zawiadamia wszystkich wierzycieli. Sąd nie jest związany wnioskiem upadłego co do treści planu spłaty i może (ale nie musi) ustalić warunki spłaty bardziej korzystne dla wierzycieli, jeśli któryś z wierzycieli tego zażąda. Jeśli upadły wykona plan spłaty, to osiągnie cel w postaci umorzenia pozostałych zobowiązań objętych planem spłaty. Sąd wyda wówczas na wniosek upadłego postanowienie o umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań upadłego objętych planem spłaty oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego. Umarzając zobowiązania upadłego sąd wymieni wierzyciela, tytuł i sumę zobowiązania, podlegającego umorzeniu.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 28.02.2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60, poz. 535 ze zm.).


Autor: Andrzej Janowski
Gazeta Podatkowa Nr 590 z dnia 2009-09-03







js

  • RSS
Dodaj artykuł do: Facebook Wykop.pl nk.pl blip.pl twitter.com

Komentarze

  

Dodaj komentarz

biznes