W razie nieważności umowy kredytowej, każdej ze stron przysługuje roszczenie o zwrot spełnionego przez tę stronę świadczenia, wynika z uchwały Sądu Najwyższego (SN).
Sąd Najwyższy przyjął dziś uchwałę w składzie siedmiu sędziów SN odnoszącą się do zagadnień przedstawionych przez Rzecznika Finansowego, tj. rozliczeń stron w razie nieważności lub upadku umowy o kredyt indeksowany lub denominowany.
Rzecznik Finansowy w październiku 2020 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o podjęcie uchwały mającej na celu rozstrzygnięcie rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Dotyczą one zasad, według których klient i bank powinny rozliczyć kredyt „walutowy” w przypadku uznania umowy za nieważną.
„1.. Niedozwolone postanowienie umowne (art. 3851 § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną” – czytamy w dzisiejszej uchwale Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 6/21 z 7 maja 2021 r.
„Jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (art. 410 § 1 w związku z art. 405 k.c.). Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna” – czytamy także.
Powyższe orzeczenie nadaje uchwale moc zasady prawnej.
Rzecznik zwrócił się do SN w celu uzyskania odpowiedzi na pytania: czy w przypadku stwierdzenia przez sąd nieważności umowy kredytu denominowanego lub indeksowanego w walucie obcej lub uznania za niedozwolone postanowień umownych przewidujących indeksację kredytu do waluty obcej, gdzie po usunięciu z niej postanowień niedozwolonych umowa kredytu nie może być dalej wykonywana stronom umowy przysługują roszczenia.
Rzecznik zapytał także, czy w przypadku odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytanie, świadczenia nienależne stron powstają w wyniku odpadnięcia podstawy prawnej (condictio causa finita), czy też nieważności czynności prawnej zobowiązującej do świadczenia (condictio sine causa).
Źródło: ISBnews
