Dzisiejszy pakiet danych z krajowej gospodarki został odebrany przez rynek zdecydowanie spokojniej niż wcześniejsze publikacje. Szczególnie istotny okazał się odczyt wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw, gdzie dynamika płac spowolniła do 5,4% r/r. To wyraźnie słabszy wzrost niż oczekiwano i jednocześnie najniższe tempo od kilku lat. W praktyce oznacza to, że presja płacowa, która jeszcze niedawno była jednym z głównych argumentów za ostrożnością RPP, zaczyna coraz wyraźniej wygasać.
Rynki odbierają te dane jako kolejny sygnał schłodzenia krajowej gospodarki, ale jednocześnie nie widać oznak gwałtownego pogorszenia koniunktury. Popyt na pracę pozostaje ograniczony, firmy nadal podchodzą ostrożnie do zatrudnienia, a sektor przemysłowy w dalszym ciągu porusza się w otoczeniu słabego popytu zewnętrznego. To wszystko ogranicza ryzyko ponownego przyspieszenia inflacji napędzanego przez rynek pracy.
Z perspektywy warszawskiego parkietu dzisiejsze dane można odbierać jako krok w stronę nieco mniej restrykcyjnej ścieżki RPP, ale bez zmiany ogólnego bazowego scenariusza. Słabsza dynamika płac wyraźnie zmniejsza presję inflacyjną od strony rynku pracy i tym samym ogranicza argumenty za bardziej jastrzębią retoryką. Warto jednak zaznaczyć, że rynek wciąż zakłada pewną przestrzeń do dalszego zacieśnienia. Obecnie wyceniane są około 2 podwyżki stóp, podczas gdy jeszcze kilka dni temu było to bliżej 3. To oznacza, że dzisiejsze dane nie zmieniają kierunku oczekiwań, ale wyraźnie wspierają narrację o mniejszej skali koniecznego dostosowania.
Jednocześnie ten obraz nie jest jednoznaczny. Kluczowe znaczenie dla ścieżki inflacji i decyzji RPP nadal będą miały czynniki zewnętrzne, przede wszystkim ceny paliw oraz sytuacja geopolityczna w rejonie Zatoki Perskiej. Ewentualne zaostrzenie napięć i wzrost cen ropy mogłyby szybko podbić inflację importowaną, co naturalnie ograniczałoby przestrzeń do łagodniejszego podejścia ze strony banku centralnego. W takim otoczeniu rynki pozostają ostrożne w pełnej dyskontacji scenariusza szybkiego zakończenia cyklu podwyżek.
Z drugiej strony niższa dynamika wynagrodzeń działa w kierunku poprawy warunków dla przedsiębiorstw. Koszty pracy przez ostatnie lata były jednym z kluczowych czynników obciążających rentowność wielu spółek, dlatego ich stopniowe wygaszanie stanowi wsparcie dla marż i ogólnego obrazu wyników. W efekcie mamy do czynienia z układem, w którym presja inflacyjna słabnie, ale ryzyka zewnętrzne wciąż nie pozwalają rynkom na pełne przejście do scenariusza łagodzenia polityki monetarnej.
Znacznie bardziej nerwowo wygląda natomiast sytuacja w Stanach Zjednoczonych. Wczorajsze minutki Fed zostały odebrane jako wyraźnie bardziej jastrzębie od wcześniejszych oczekiwań. Członkowie Rezerwy Federalnej sygnalizowali obawy, że inflacja może ponownie okazać się bardziej uporczywa, a w takim scenariuszu nie można wykluczyć konieczności ponownego podnoszenia stóp procentowych jeszcze w drugiej połowie roku.
Dla globalnych rynków akcji to problem przede wszystkim dlatego, że ostatnie miesiące wzrostów były w dużej mierze oparte na przekonaniu o zbliżającym się cyklu obniżek stóp w USA. Jeśli Fed pozostanie restrykcyjny na dłużej, może to przełożyć się na wyższe rentowności obligacji i większą presję na wyceny, szczególnie w sektorze technologicznym.
Dodatkową niewiadomą dla rynków pozostaje kwestia przyszłego przywództwa w Fed. Kevin Warsh jest obecnie postrzegany raczej jako kandydat skłonny do bardziej gołębiego podejścia do stóp procentowych, co według części rynku miałoby wpisywać się w oczekiwania Donalda Trumpa dotyczące szybszego luzowania polityki monetarnej. To właśnie dlatego pojawiają się obawy, że Fed mógłby w przyszłości znaleźć się pod silniejszą presją polityczną.
Jednocześnie warto pamiętać, że przewodniczący Rezerwy Federalnej nie prowadzi polityki monetarnej jednoosobowo. Nawet jeśli nowy szef Fed miałby bardziej gołębie nastawienie, nadal musi przekonać do swojego stanowiska pozostałych członków Komitetu. A wczorajsze “minutki” pokazały wyraźnie, że przynajmniej część decydentów nadal obawia się utrwalenia inflacji i nie wyklucza utrzymania restrykcyjnej polityki pieniężnej przez dłuższy czas.
Źródło: XTB / Mikołaj Sobierajski
