Orlen przechodzi od fazy skokowych przejęć do etapu zarządzania doskonałością operacyjną, w którym procesy M&A ewoluują w kierunku mniejszej liczby transakcji, ale o znacznie wyższej wartości strategicznej. Z kolei w KGHM najlepiej realizowane są cele związane z utrzymaniem produkcji krajowej, produkcją srebra oraz rozwojem własnych źródeł energii, podczas gdy największe wyzwania dotyczą konkurencyjności kosztowej oraz utrzymania wysokiej rentowności przy rosnącym capex transformacyjnym, wynika z raportu Fundacji Centrum Strategii Rozwojowych, monitorującego stopień wdrożenia wieloletnich strategii siedmiu kluczowych spółek skarbu państwa (SSP).
„W debacie publicznej często analizuje się pojedyncze wydarzenia, krótkoterminowe wyniki finansowe czy decyzje personalne, a znacznie rzadziej systematycznie ocenia realizację wieloletnich strategii. Tymczasem strategie te stanowią publiczne zobowiązanie zarządów wobec akcjonariuszy, a zdolność do ich skutecznego wdrażania to najważniejszy miernik jakości zarządzania. Naszym celem nie jest ocena trafności wyboru poszczególnych kierunków, ale rzetelna i powtarzalna weryfikacja postępów. Wierzymy, że taki regularny monitoring przyczyni się do wzmacniania standardów ładu korporacyjnego, transparentności i budowania kultury odpowiedzialności za długoterminowe rezultaty podejmowanych decyzji” – powiedział przewodniczący rady Fundacji Centrum Strategii Rozwojowych Marcin Chludziński, cytowany w komunikacie.
W części dotyczącej Orlenu autorzy raportu wskazali, że koncern dokonuje mniejszej liczby transakcji, ale o znacznie wyższej wartości strategicznej (Norwegia, Austria). Zamiana Olefin III na zoptymalizowany projekt „Nowej Chemii” to sposób na wyjście z nowej, trudniejszej sytuacji rynkowej, a utrzymanie 77% puli capex jako niezaangażowanej pozwala na elastyczne reagowanie na szoki rynkowe i ochronę dywidendy.
W ich ocenie, w roku 2026 kluczem nie jest posiadanie jak największej liczby aktywów, ale ich najefektywniejsza integracja w niskoemisyjny ekosystem zdolny do generowania zysków w warunkach restrykcyjnej polityki klimatycznej UE.
Z kolei w odniesieniu do KGHM Polska Miedź autorzy wskazują, że Grupa realizuje równolegle kilka kosztownych procesów: utrzymanie produkcji wydobywczej, transformację energetyczną, dekarbonizację oraz rozwój nowych obszarów działalności.
„Na koniec 2025 roku najlepiej realizowane są cele związane z utrzymaniem produkcji krajowej, produkcją srebra oraz rozwojem własnych źródeł energii. Największe wyzwania dotyczą natomiast konkurencyjności kosztowej oraz utrzymania wysokiej rentowności przy rosnącym capex transformacyjnym. Paradoksalnie, część strukturalnych słabości kosztowych KGHM może być częściowo kompensowana przez rosnącą premię za bezpieczeństwo dostaw surowców krytycznych w Europie. Jako jeden z niewielu dużych producentów miedzi i srebra zlokalizowanych w UE, KGHM może w kolejnych latach korzystać z tzw. renty geograficznej wynikającej z:
• skracania łańcuchów dostaw,
• strategicznego znaczenia surowców dla transformacji energetycznej,
• rosnącej presji na budowę europejskiej autonomii surowcowej” – czytamy w raporcie.
Analizą objęto największe podmioty na warszawskiej giełdzie, w których Skarb Państwa posiada bezpośredni lub pośredni udział właścicielski: Orlen, PKO Bank Polski, Bank Pekao, PZU, KGHM Polska Miedź, PGE oraz Alior Bank. Ich łączna kapitalizacja rynkowa to blisko 500 mld zł.
Publikacja Centrum Strategii Rozwojowych to początek nowego, cyklicznego projektu badawczego – raport ma ukazywać się corocznie, co ma pozwolić na wypracowanie w kolejnych latach użytecznej i długookresowej bazy wiedzy na temat efektywności zarządzania SSP, zapowiedziano.
Źródło: ISBnews
