Kevin Warsh dał się poznać jako zwolennik restrykcyjnej polityki pieniężnej podczas swojej pierwszej konferencji prasowej jako prezes Rezerwy Federalnej (Fed). Sonal Desai, dyrektor ds. inwestycji w instrumenty stałodochodowe w Franklin Templeton, uważa, że może on być najbardziej jastrzębim prezesem od czasów Paula Volckera. Warsh podkreślił, że Fed może i doprowadzi inflację z powrotem do poziomu 2%, a także zasygnalizował, że preferuje mniejszy bilans i rezygnację z wytycznych dotyczących przyszłej polityki pieniężnej — co stanowi mile widziany powrót do bardziej ortodoksyjnej polityki pieniężnej.
Pierwsze wrażenie jest ważne, a Kevin Warsh zaprezentował się jako jastrząb podczas swojej pierwszej konferencji prasowej jako nowy prezes Rezerwy Federalnej (Fed).
Nie byłem tym zaskoczony. Zastanawiało mnie, jak wiele osób w mediach i na rynkach wierzyło, że Warsh obejmie to stanowisko wyłącznie po to, by spełnić pragnienie prezydenta USA Trumpa dotyczące obniżenia stóp procentowych. Twierdziłem publicznie oraz podczas spotkań z klientami, że – biorąc pod uwagę jego dotychczasowe osiągnięcia – Warsh wydawał się raczej najbardziej jastrzębim prezesem Fed, jakiego widzieliśmy od czasów Paula Volckera w latach 80.
Jego pierwsza konferencja prasowa zdawała się to potwierdzać. Warsh od razu i wielokrotnie podkreślał, że Fed może i doprowadzi inflację z powrotem do poziomu docelowego 2%, po tym jak przez pięć kolejnych lat przekraczała ten poziom. Nie przebierał w słowach ani nie chował się za szokami podażowymi. Gdy rynki odetchnęły z ulgą po ogłoszeniu porozumienia między USA a Iranem, a ceny ropy spadły, mógłby argumentować, że szok cenowy na rynku energii, miejmy nadzieję, okaże się… ośmielę się powiedzieć… „przejściowy”. Zamiast tego powiedział, co następuje:
„W oświadczeniu Fed stwierdzono, że o inflacji decyduje przede wszystkim polityka pieniężna. Oczywiście, że tak jest. Od lat powtarzam, że inflacja to kwestia wyboru. Oczywiście, że tak jest. A dzisiaj ogłaszam, że Komitet jednoznacznie i jednogłośnie postanowił, iż zamierzamy to zrealizować”.
A także: „Przez pięć lat nie udawało nam się to osiągnąć, ale zamierzamy to naprawić”.
Przez chwilę niemal poczułem się jakbym cofnął się do wcześniejszego etapu mojej kariery, słuchając ówczesnego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC) Jeana-Claude’a Tricheta, który mówił, że inflacja jest jedyną igłą w kompasie banku centralnego.
EBC ma jednak tylko jeden mandat: cel inflacyjny. Fed ma podwójny mandat: stabilność cen i pełne zatrudnienie. Jay Powell zauważył, że stagflacyjny szok energetyczny może doprowadzić do konfliktu między tymi dwoma celami, zwiększając presję inflacyjną, a jednocześnie stwarzając ryzyko pogorszenia sytuacji w zakresie zatrudnienia i wzrostu gospodarczego. Zaostrzenie polityki pieniężnej w celu powstrzymania inflacji pogłębiłoby wówczas ryzyko związane ze wzrostem gospodarczym i na odwrót. Kevin Warsh powiedział coś zupełnie innego.
„Nie sądzę, byśmy stali przed trudnym wyborem. Nie podzielam poglądu, że […] przewodniczący Rezerwy Federalnej stają na takim podium i mówią, że trzeba dokonać wyboru. I że trzeba będzie zdecydować, czy jest się gotowym tolerować wyższą inflację, aby zapewnić pracę większej liczbie osób. Nie wierzę w to. Wierzę natomiast, że jeśli wykonamy swoją pracę, możemy sprawić, że silny wzrost gospodarczy, niskie ceny i wysokie zatrudnienie będą ze sobą wzajemnie zgodne”.
Trzeba przyznać, że Jay Powell również zawsze podkreślał, iż w perspektywie długoterminowej niska i stabilna inflacja stanowi niezbędny warunek silnego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Jednak fakt, że Kevin Warsh postanowił to podkreślić, mimo że kryzys na Bliskim Wschodzie nie został jeszcze w pełni rozwiązany, jest wymowny.
Równie wymowna była jego ocena perspektyw gospodarczych i kierunku polityki pieniężnej. W oświadczeniu dotyczącym polityki pieniężnej, znacznie krótszym i bardziej rzeczowym niż te, do których się przyzwyczailiśmy, Federalny Komitet Otwartego Rynku (FOMC) określił tempo aktywności gospodarczej jako solidne, charakteryzujące się silnym wzrostem inwestycji i wydajności oraz stabilną stopą bezrobocia na rynku pracy, który nadąża za wzrostem siły roboczej. Komitet przyznał, że istnieje niepewność, ale nie podkreślał ryzyka pogorszenia sytuacji.
Jak stwierdził Warsh, kierunek polityki pieniężnej można najlepiej scharakteryzować jako nierównomierny: wydaje się restrykcyjny, jeśli spojrzeć na rynek nieruchomości, ale nie w innych obszarach, zwłaszcza jeśli chodzi o wyniki rynków finansowych. Według Warsha może to odzwierciedlać zróżnicowany wpływ różnych narzędzi polityki pieniężnej, takich jak stopy procentowe i bilans Fed. Ponownie jest to stanowisko odmienne i bardziej jastrzębie niż stanowisko Jaya Powella, który twierdził, że kurs polityki pieniężnej jest umiarkowanie restrykcyjny – co do czego od dawna się nie zgadzam.
Wpływ wielkości i struktury bilansu Fed zostanie oceniony przez jedną z pięciu grup roboczych powołanych przez Kevina Warsha. Pozostałe cztery będą zajmować się komunikacją Fed, kwestiami związanymi z danymi, wpływem innowacji oraz nowymi technologiami , a także czynniki napędzające inflację i jej pomiary. We wszystkich grupach znajdą się zarówno pracownicy Fed, jak i zewnętrzni eksperci reprezentujący różne dziedziny. Ogłaszając utworzenie tych grup roboczych, Kevin Warsh dał do zrozumienia, że zamierza gruntownie zrewidować działania Fed w zakresie polityki pieniężnej, nie przesądzając jednak o ich wyniku. Jeśli chodzi o bilans Fed, jego preferencje pozostają jasne: zawsze krytycznie odnosił się do długotrwałego luzowania ilościowego, a jego wypowiedzi podczas konferencji prasowej potwierdzają, że wolałby mniejszy bilans.
Równie jasne jest jego preferowanie oszczędnej komunikacji. Oświadczenie dotyczące polityki pieniężnej było o ponad połowę krótsze od poprzednich. Kevin Warsh zauważył też, że jego dawny mentor, George Shultz, mawiał, iż konferencje prasowe są przydatne, ale „gdy już się je organizuje, należy upewnić się, że ma się coś ważnego do powiedzenia”.
Warsh zwrócił tu uwagę na coś bardzo ważnego, z czym się zgadzam i co od dawna budzi moje obawy. W ciągu ostatnich 15 lat między Fed a rynkami finansowymi utrwaliła się dość niezdrowa dynamika. Fed wykorzystuje wskazówki dotyczące przyszłej polityki pieniężnej (forward guidance), by wpływać na oczekiwania rynkowe, co ma na celu wzmocnienie skuteczności polityki pieniężnej. Rynki finansowe skupiły się niemal wyłącznie na przewidywaniu, jakie działania prawdopodobnie podejmie Fed. Z kolei Fed stał się niezwykle niechętny do rozczarowywania oczekiwań rynkowych. Ten błędny krąg jest szkodliwy przynajmniej na dwóch poziomach. Jeśli Fed dba o potwierdzanie oczekiwań rynkowych, nie może kierować się swoją najlepszą oceną danych gospodarczych. A jeśli rynki próbują przede wszystkim przewidywać zachowanie Fed, ceny aktywów finansowych zawierają niewiele informacji o danych gospodarczych, a ponadto rynki nie mogą odpowiednio skupiać się na ryzykach fundamentalnych – ani odpowiednio wyceniać ryzyka. Warsh chce powrócić do sytuacji, w której rynki finansowe reagują głównie na same dane gospodarcze; ceny aktywów stałyby się wówczas cennym dodatkowym źródłem informacji dla Fed. Jako pierwszy krok w tym kierunku Fed pod przewodnictwem Warsha de facto zrezygnował z forward guidance.
Jak wskazał Warsh, minie trochę czasu, zanim wszystkie te zmiany przejdą przez systemy i rynki finansowe je przetrawią. Początkowa reakcja rynku była jednak jasna. Inwestorzy zaczęli w większym stopniu wyceniać podwyżkę stóp procentowych w tym roku, co uważam za prawdopodobny scenariusz. Przed konferencją prasową panowała zdecydowana zgoda co do tego, że Warsh przyjmie gołębie stanowisko; tymczasem jego jastrzębi ton był sporym zaskoczeniem i doprowadził do wyprzedaży obligacji oraz umocnienia dolara.
Inwestorzy w pełni wyceniają podwyżkę stóp procentowych do października 2026 r.
2025–2026
Ogólnie rzecz biorąc, moim zdaniem ton pierwszej konferencji prasowej Warsha jako prezesa Fed znacznie lepiej odpowiada rzeczywistej sytuacji gospodarczej i sygnalizuje mile widziany powrót do bardziej ortodoksyjnej polityki pieniężnej, świadczy o determinacji w dążeniu do sprowadzenia inflacji do poziomu docelowego w sytuacji, gdy gospodarka nadal wykazuje odporność, a także krytycznie ocenia ryzyko związane z nadmiernie rozbudowanym bilansem.
Źródło: Materiał Prasowy
