Jak tłumaczy Ole Hansen, dyrektor ds. strategii rynku surowców w Saxo Bank, metale przemysłowe i szlachetne pozostają w defensywie, ponieważ rynki finansowe nadal dostosowują się do perspektywy wyższych kosztów finansowania i bardziej restrykcyjnej polityki pieniężnej w USA. Ostatnia fala wyprzedaży została spotęgowana przez gwałtowną korektę na spółkach technologicznych. Dzisiejszy 10-procentowy spadek indeksu KOSPI, w którym dominują spółki technologiczne, oraz powrót indeksu Nasdaq poniżej poziomu 30 000 punktów spowodowały powszechne ograniczenie ekspozycji na ryzyko we wszystkich klasach aktywów.
Słabość ta pokazuje, że metale są obecnie przedmiotem handlu przede wszystkim jako aktywa finansowe, a dopiero później jako surowce. Choć długoterminowe fundamenty popytu i podaży pozostają zasadniczo wspierające w kilku segmentach rynku, inwestorzy koncentrują się dziś na ochronie kapitału w otoczeniu rosnącej zmienności, wyższych rentowności obligacji i mocniejszego dolara. Krótko mówiąc: rynek większą wagę przykłada obecnie do kosztu pieniądza niż do dostępności metalu.
Metale szlachetne pod presją kosztu finansowania
Niedawne odbicie cen złota okazało się krótkotrwałe, a notowania ponownie schodzą w kierunku kluczowego poziomu 4 000 USD. Główną przeszkodą pozostaje rewizja oczekiwań wobec stóp procentowych w USA po ubiegłotygodniowym jastrzębim posiedzeniu FOMC.
Połączenie wyższych rentowności obligacji, mocniejszego dolara i oczekiwań, że stopy pozostaną podwyższone na dłużej, nadal ogranicza popyt na aktywa nieprzynoszące dochodu. Mimo że na koniec roku wciąż oczekiwane są wyższe ceny, kilka dużych banków inwestycyjnych obniżyło w ostatnich tygodniach swoje prognozy dla złota, odzwierciedlając bardziej ostrożne podejście do kruszcu w otoczeniu stóp wyższych przez dłuższy czas.
Z technicznego punktu widzenia przedział 4 000–4 100 USD pozostaje kluczowy. Trwałe wybicie w dół poniżej tego obszaru grozi uruchomieniem kolejnej fali kapitulacji i sprzedaży napędzanej impetem, po już i tak silnej korekcie od tegorocznych rekordów.
Srebro radzi sobie jeszcze gorzej niż złoto. Relacja złota do srebra wzrosła do trzymiesięcznego maksimum w okolicach 66, co podkreśla podwójną naturę srebra jako metalu szlachetnego i przemysłowego. O ile złoto nadal przyciąga część defensywnego popytu, o tyle srebro znajduje się pod dodatkową presją związaną z obawami o globalny wzrost gospodarczy oraz słabszym nastawieniem do metali przemysłowych szerzej.
Miedź pod presją makro, mimo korzystnych fundamentów
Miedź nie uniknęła ogólnego nastroju unikania ryzyka. Notowania cen miedzi wysokiej jakości spadły wyraźnie i ponownie zbliżają się do ważnego poziomu wsparcia w okolicach 6,15 USD za funt. Spadek ten nastąpił mimo braku dowodów na istotne pogorszenie sytuacji na rynku fizycznym. Widoczne zapasy na głównych giełdach terminowych nadal się kurczą, a długoterminowe prognozy popytu związane z elektryfikacją, inwestycjami w sieci energetyczne, centrami danych i zapotrzebowaniem na energię generowaną przez rozwiązania AI pozostają wspierające.
Miedź cierpi jednak z powodu tych samych czynników makroekonomicznych, które obciążają większość aktywów cyklicznych. Inwestorzy ograniczają ekspozycję na sektory wrażliwe na wzrost gospodarczy, obawiając się bardziej restrykcyjnych warunków finansowych i słabszego tempa aktywności gospodarczej. Korekta na spółkach technologicznych tylko zwiększyła tę presję. W ciągu ostatnich dwóch lat miedź coraz mocniej zaczęła być kojarzona z tematami elektryfikacji, infrastruktury AI i rosnącego zapotrzebowania na energię. W efekcie okresy słabości w technologii i aktywach wzrostowych coraz częściej przenoszą się również na metale przemysłowe.
Obecna korekta przypomina, że nawet rynki wspierane przez solidne fundamenty pozostają podatne na presję, gdy warunki finansowe się zaostrzają, a inwestorzy redukują ryzyko.
Dlaczego możemy zbliżać się do szczytu jastrzębiego nastawienia
Choć rynek koncentruje się dziś na ryzykach związanych z wyższym kosztem finansowania, coraz więcej argumentów wskazuje, że obecny cykl może zbliżać się do szczytu jastrzębiego nastawienia. Najważniejszym czynnikiem jest wyraźny spadek cen energii.
Od czasu podpisania tymczasowego porozumienia USA–Iran i stopniowego ponownego otwierania szlaków żeglugowych przez Cieśninę Ormuz ceny ropy gwałtownie spadły. Cofnęły się także ceny paliw rafineryjnych, usuwając jedno z kluczowych zagrożeń inflacyjnych, które jeszcze kilka tygodni temu dominowało w myśleniu rynków.
Niższe ceny energii stosunkowo szybko przenoszą się na całą gospodarkę. Obniżają koszty transportu, zmniejszają presję na ceny nakładów w przemyśle i pomagają studzić oczekiwania inflacyjne. To z kolei może podważyć założenie rynku, że Rezerwa Federalna będzie musiała utrzymywać wyjątkowo restrykcyjne nastawienie przez długi czas.
Niedawny gwałtowny wzrost spekulacyjnych pozycji długich na dolarze sugeruje również, że znaczna część jastrzębiego nastawienia może być już odzwierciedlona w obecnym pozycjonowaniu rynkowym. Gdyby nadchodzące dane o inflacji zaczęły się łagodzić wraz ze spadkiem cen energii, dolar mógłby mieć trudności z utrzymaniem ostatnich wzrostów. Taki rozwój sytuacji byłby korzystny zarówno dla metali szlachetnych, jak i przemysłowych. Złoto skorzystałoby na niższych realnych rentownościach i słabszym dolarze, podczas gdy miedź i srebro prawdopodobnie zyskałyby dzięki poprawie nastrojów rynkowych oraz oczekiwaniom, że warunki finansowe staną się mniej restrykcyjne.
Długoterminowe wsparcie pozostaje w mocy
Choć obecna korekta jest „bolesna”, warto odróżniać krótkoterminowe czynniki rynkowe od długoterminowych fundamentów. W przypadku złota nadal działa popyt banków centralnych, utrzymujące się obawy fiskalne, wysoki poziom zadłużenia oraz niepewność geopolityczna.
W przypadku srebra i miedzi perspektywy nadal opierają się na elektryfikacji, inwestycjach w OZE, rozbudowie sieci energetycznych i rosnącym popycie ze strony centrów danych oraz infrastruktury AI. Te tematy nie zniknęły. Zostały jedynie na pewien czas przysłonięte przez obawy o politykę pieniężną, koszt finansowania i apetyt na ryzyko, a to z kolei może nadal dominować w krótkim terminie, gdy część wcześniej bardzo mocnych segmentów rynku akcji przechodzi konsolidację.
Na razie rynki pozostają skupione na krótkoterminowym tle makro. Jeśli jednak ceny energii będą nadal spadać, a presja inflacyjna osłabnie, uwaga może stopniowo wrócić do fundamentów, które w średnim i długim terminie nadal wspierają kompleks metali.
– Obecne zachowanie metali pokazuje, że rynek najpierw wycenia koszt pieniądza i warunki płynnościowe, a dopiero później wraca do fundamentów podaży i popytu. W takim otoczeniu nawet aktywa o silnych długoterminowych argumentach mogą przez pewien czas pozostawać pod presją, jeśli inwestorzy redukują ryzyko w całym portfelu. Dlatego kluczowe znaczenie ma szeroka dywersyfikacja, która pozwala ograniczać wpływ pojedynczych impulsów makroekonomicznych na całą alokację. Z perspektywy inwestora liczy się dziś nie tylko kierunek ruchu cen, ale także odporność całego portfela na zmianę otoczenia rynkowego – mówi Aleksander Mrózek, Manager ds. relacji z kluczowymi klientami regionu CEE w Saxo Banku.
Źródło: Saxo
